[PSE]CH.2-The Angelic Chaser

posted on 14 Oct 2013 22:45 by boufuuiki in PSE
 
 
Chapter 2 - The Angelic Chaser
 
 
 
 
---------------
 

ในที่สุดผมก็แก้ไขปริศนาและรู้ตัวเจ้าของเทปบันทึกที่เป็นคนส่งมาหาผมได้เจอ....แต่โล่งใจได้ไม่นานนัก คนที่ผมตามหา...เขาก็หนีรอดไปได้...

และผม...

ต้องใช้ชีวิตในฐานะผู้ต้องสงสัยต่อไป....

คำถามที่ผุดขึ้นมาในใจของผมก็คือ...เขาหายไปไหน หรือใครจะพาตัวเขาไปกันนะ??

------

หลายวันต่อมาผมยังใช้ชีวิตไปตามปกติสุขทั้งๆที่ยังมีปัญหาลอยวนเวียนอยู่ในหัวของผมแทบจะตลอดเวลา แต่แล้วในวันที่อากาศแจ่มใสวันหนึ่งบนเอลิเชี่ยน ผมก็ถูกหัวหน้าเรียกหาให้ไปพบกันเป็นการส่วนตัว

 

[Full Size]

 

หยาดเหงื่อซึมชื้นขึ้นมาที่ฝ่ามือของผมแทบจะในทันที ท่ามกลางความตึงเครียด ทั้งๆที่ใบหน้ายังแลดูสบายใจไม่มีความวิตกกังวลอะไร กระดาษแผ่นหนึ่งก็ถูกยื่นมาให้ตรงหน้าผมหลังจากการทักทายไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบ ชีวิตประจำวันง่ายๆกันไม่กี่ประโยค

 

[Full Size]

 

ประโยคที่หัวหน้าถ่ายทอดออกมานั้นแจ่มชัด

และผมรีบท่องจำเก็บไว้ให้ขึ้นใจและรับกระดาษแผ่นนั้นมาเป็นการยอมรับข้อตกลง

 “ครับ...ผมจะพยายามสุดความสามารถครับ”

 

ผมเดินจากมาจากห้องของหัวหน้า มือข้างหนึ่งยังถือกระดาษที่ได้รับมาไว้แน่น

รอยยิ้มพลันเลือนหายไปจากใบหน้าของผม

อึดอัด...จนต้องยกนิ้วขึ้นมาเกี่ยวปลอกคอสีนิลที่ยังคงรัดรอบลำคอของผม

ด้วยคิดว่ามันจะทำให้ผมหายใจได้คล่องมากขึ้น...แต่ก็แค่เพียงชั่วขณะเดียวเท่านั้น

 

 

[Full Size]

 

หลังจากนั้นผมก็เดินไปเรื่อยๆ กลับไปยังห้องสมุด

และมุ่งหน้าเข้าไปสู่ซอกหลืบที่เงียบร้างและไร้แววของผู้คนให้มากที่สุด

ระหว่างทางที่ได้พบเจอกับเหล่าเพื่อนร่วมหน่วย ผมก็ยังยิ้มทักทายพวกเขาตามปรกติ

ทันทีที่เหลือตัวคนเดียว ผมก็รีบจัดแจงกางกระดาษที่ได้รับมาออกอ่าน

สายตาไล่ไปตามตัวอักษรอย่างรวดเร็ว และวนอ่านมันใหม่อีกสองถึงสามรอบ

ในขณะที่หัวคิ้วของผมชักจะขมวดเข้าหากันมากขึ้นทุกรอบที่ได้อ่านทวน

 

ระวังไหวพริบของเทพีให้ดี

 

พร้อมกับรูปปริศนาที่แนบมานั้น...ทำเอาผมชักจะวิตกกังวลไปกันใหญ่ว่าจะแก้ไขโจทย์ที่ได้รับมาทันหรือไม่...

ภายในเวลาที่กำหนดเป็นเส้นตาย

หลังจากทำลายกระดาษแผ่นนั้นทิ้งจนแน่ใจชัดว่ามันกลายเป็นฝุ่นละอองไปกับอากาศไปหมดแล้ว

ผมก็รีบทำการค้นหาทุกเบาะแส ในหนังสือแทบทุกเล่ม ทางแทบทุกทางทุกสถานที่

แต่เธอคนนั้นก็กลับว่องไวเสียเหลือเกิน ทั้งๆที่ผมคิดว่าน่าจะไล่ตามเธอได้ทันแน่ๆ

เธอก็กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยเสียเฉยๆ นั่นทำให้ผมค่อนข้างจะหัวเสียพอสมควรเลยทีเดียว

 

เสียเวลาเล่นไล่จับกับเทพีไอริสไปร่วมสามวันกว่าๆในขณะที่เวลาชีวิตของผมเองก็นับถอยหลังไปเรื่อยๆ

ผมได้พบกับปริศนาของกองไพ่ที่เธอทิ้งเอาไว้ให้อีกครั้ง

เธอช่างเป็นผู้หญิงที่ช่างเล่น ไหวพริบจัด และเฉลียวฉลาดยิ่งนัก

ผมหยิบเลือกไพ่ขึ้นมาหนึ่งใบจากในกองนั้น...และได้พบกับเบาะแสจริงๆเสียด้วย

 

 [Full Size]

 

หลังจากหัวหมุนและวิ่งไล่ตามกันมาหลายวัน

ในที่สุดผมก็ได้พบกับเธอ...ที่สังเกตเห็นผมเข้าเสียก่อน แล้ววิ่งหนีไปอีกครั้ง

แน่นอนว่าผมรีบออกวิ่งไล่ตาม แต่ยิ่งตาม...เธอก็คล้ายจะหนีห่างออกไปเรื่อยๆ

ผมจึงตัดสินใจใช้ความสามารถที่ผมถนัดสกัดกั้นเธอเอาไว้

 

เธอขยับไปไหนไม่ได้ ทว่ายังพยายามหนีไปทางอื่นเพื่อหาทางออก....แต่ไม่มีทาง...

ผมเหนื่อยมาหลายวันมากแล้ว และผมค่อนข้างจะมั่นใจกับการป้องกันของผมมากทีเดียว

หากผมไม่อนุญาตแล้วล่ะก็ ไม่ว่าสิ่งใดก็ไม่สามารถเข้ามา หรือผ่านออกไปได้ทั้งนั้น

ผมสาวเท้าอย่างช้าๆเข้าไปหาหญิงสาวที่ในที่สุดก็หยุดนิ่งอยู่กับที่และหันมาหาผมพร้อมกับรอยยิ้มจาง

 

  [Full Size]

 

เธอเผยรอยยิ้มออกมากว้างกว่าเก่า

ปลายนิ้วเรียวสวยชี้เข้ามาหาผม ....เธอหมายถึงปลอกคอที่กำลังทำให้ผมหายใจไม่ออกนี่ใช่ไหม

 

“ผมได้รับภารกิจให้มาสังหารคุณ”

….เจ้าหน้าที่ห้องสมุดอย่างผมเนี่ยน่ะ บอกตามตรงว่าผมไม่ถนัดที่จะทำร้ายใครเลยจริงๆ

เธอยิ้มและสาวเท้าเข้ามาใกล้ ยกมือแตะไล้ปลอกคอของผม

 

[Full Size]

 

“เป็นหนุ่มแว่นรักสงบหรือ?? แต่ไม่ใช่ว่าจะทำร้ายใครไม่ได้นี่นา เป็นถึงระดับสูงแท้ๆ...ดูท่าทางแล้วนายคงไม่กล้าฆ่าฉันจริงๆหรอกมั้ง?”

ประโยคที่เธอพูดทำให้ผมต้องเลิกคิ้วสูง

 

“กำลังคิดว่าทำไมสินะ?? ขี้ขลาดอย่างนายน่ะ...”

 

“กำลังระแวง ว่าฉันจะมาไม้ไหนสินะ?? กำลังรอจังหวะให้ฉันโจมตีอยู่หรือยังไง??...ฉันว่าฉันคงจะไม่ทำหรอก ในเมื่อนายมีความสามารถในการปกป้องมากขนาดนั้นแล้วนี่นา ฉันทำอะไรไปก็คงจะเปล่าประโยชน์อยู่ดีสินะ?”

 

เธอเผยรอยยิ้มหยัน แต่ผมกลับรู้สึกกระอักกระอ่วนกับการที่ถูกใครมาอ่านใจมากกว่า

และผมไม่ชอบมันเอาเสียเลย...มันเหมือนกับมีก้อนอะไรขมๆพุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอของผม

จริงอยู่ที่ผมมั่นใจในความสามารถของตัวเองมาก แต่นั่นก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดีว่าที่จริงแล้วผมมันเป็นคนขี้ขลาด...ไม่กล้าทำอะไรเลย...และได้แต่หดหัวอยู่ข้างในเกราะหนาของตัวเอง...

 

“หยุด...เข้ามาในหัวของผมได้แล้วครับ” ผมเบ้หน้า แล้วกางบาเรียอีกชั้นคลุมร่างของผมเอง ไม่ให้เธอใช้ความสามารถนั้นมาปั่นป่วนผมได้อีก

“...บนเอลิเชี่ยนนี่น่ะ ไม่มั่นคงอีกต่อไปแล้วล่ะ”

“เปล่าประโยชน์ครับ...อย่าคิดใช้คำพูดมาปั่นหัวผมอีกเลย”….ความรู้สึกแสบร้อนอยู่ที่โพรงจมูกในขณะที่อารมณ์ของผมนั้นกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง

“ทำไมล่ะ?? ก็เห็นอยู่นี่นาว่ามันได้ผล พอนายหวั่นไหว ความสงสัยก็จะคืบคลานเข้าไปหานายอย่างช้าๆ สงสัยว่า...ทำไมกันนะ? เพราะอะไรกันล่ะ?? ทำไมมันถึงไม่สงบอย่างแต่เก่า ทำไมถึงเป็นนายคนเดียวที่โชคร้าย เป็นเหมือนแพะรับบาป...ยิ่งนายเป็นหนุ่มห้องสมุดอย่างนี้ด้วย ความสงสัยกระหายความจริงมันจะยิ่งฆ่าตัวนายเอง...อย่างช้าๆเลยล่ะ...”

เธอยิ้มออกมาอีกครั้ง...และผมตัดสินใจได้ว่าไม่ควรจะยื้อเวลาอีกต่อไปแล้ว

เทพีไอริส...เห็นได้ชัดว่าเธอคงไม่มีความคิดที่จะยอมโอนอ่อนโดยง่ายแน่

เพราะฉะนั้น...ผมคงต้องสังหารเธอ ณ ที่นี่ ตอนนี้...เดี๋ยวนี้...

 

 

[Full Size]

 

 “ผมขอโทษ...” ผมหลับตาลง หลังกอดรัดร่างผอมบางที่ดื้นรนขัดขืนเอาไว้แน่นในอ้อมแขน

 

 

 

 [Full Size]

ในมือที่มีปากกาที่กลายสภาพมีเหล็กแหลมยืดยาวออกมาเงื้อง้างขึ้นสูง

 

 

 [Full Size]

ผมค่อยๆลืมตาขึ้น

กับเธอที่ร่างทั้งร่างนั้นกระตุกสั่นอย่างแรงพร้อมกับเสียงอ่อนระโหยที่ลอดออกมาจากกลีบปากที่ถูกยอมไปด้วยสีโลหิต

“เท..ว.ทูต...นายมัน...ช่าง...น่าเวทนา...นัก...”

 

 

 [Full Size]

 

ในที่สุดแล้วผมก็ประคองร่างที่แน่นิ่งไปแล้วเอาไว้ และถอนอาวุธของผมออกมาจากแผ่นหลังของเธอ...

ความร้อนของหยาดเลือดนั้นไหลซึมมาเปรอะเปื้อนทั่งทั้งตัวของผมที่ได้แต่ระบายลมหายใจหนาหนักออกมา

 

  [Full Size]

 

 

Chapter2 end.

To be continue on the next chapter.

 

-----------------------

เจอExtonมา2วันติดกัน...ประสาทจะแดรกค่ะบ่องตง TAT

 

ได้แล้วรีบอัwเลย /ฮือ /รู้สึกสยองจนอยากจะBack upข้อมูลที่มีทั้งหมดเลย..../สั่น

 

จะหายไปอีกซักพักค่ะ/คือหายแทบตลอดอยู่แล้วป่ะ.../ฮือ

ไปทำงานประกวดค่ะ เพราะได้เข้ารอบไฟนอล

อดไปงานComic Avanueเลย...เพื่ออนาคต ต้องอดทนค่ะ/เฮือกกกกก

 

---

 

THX. ขอบคุณเหล่าสหายร่วมรบ /ใครเขามาร่วมกับเธอยะ ที่ให้ความช่วยเหลือจนสามารถทำจบได้นะคะ...รู้สึกตัวเองโง่แบบ โคตรง่าวเลยTAT

ขอขอบคุณ พันๆ พี่มิ พี่นั้มมี่ ตี้ คุณผปค.ดีโอ 60 คุณเบน อื่นๆๆๆที่ดินสอบินกันในSkypeจนเราเมามากTAT ขอบคุณๆมากเลยค่ะ/รัดดดดดดดดด

 
ฝากเพจด้วยค่ะๆๆ ♥
 
อิอิอิ
 
Tags: pse, pseac, psechap2

Comment

Comment:

Tweet